Paus Franciscus: “Tijd geven aan jongeren”

vrijdag, 6 januari 2017

“Om geloofwaardig te zijn en voeling te krijgen met jongeren, moet voorkeur gegeven worden aan de weg van het luisteren, moet men tijd kunnen geven aan hun vragen en verlangens”, luidt het advies van paus Franciscus.

De paus verzekerde aan de deelnemers aan het Congres, georganiseerd door het Nationaal Bureau voor Roepingenpastoraal van de Italiaanse Bisschoppenconferentie: “uw getuigenis zal des te overtuigender zijn ... als u weet te vertellen over de schoonheid, de verwondering en het wonder van verliefd te zijn op God”.

Synodale vergadering 2018 over roepingHet congres had plaats van 3 tot 5 januari, minder dan twee jaar voor de synode over jongeren en roeping in oktober 2018, met als thema: “Sta op, ga en vrees niet. Roeping en heiligheid: ik ben een zending”.

Bij de ontvangst van de deelnemers in het Vaticaan, pleitte de paus voor een nieuwe “cultuur van roepingen” met “ruime” horizonten en “in staat om de realiteit moedig te zien zoals zij is met haar inspanningen en weerstanden en met erkenning van de blijken van edelmoedigheid en schoonmenselijkheid”.

“Permanent een zending zijn, vraagt moed, durf, verbeelding en verlangen om door te gaan”, zegt de paus ook; en begeleiding van jongeren vraagt “geestdrift en zin voor belangloosheid”. “Het is een engagement om hun geluk te zoeken en dat gaat heel wat verder dan uw voorkeuren en verwachtingen”, waarschuwt de paus nog.

Zijn aanbeveling is “liefdevol geduld, zonder vrees voor de onvermijdelijke traagheid en weerstanden van het mensenhart”, “een blik die het positieve kan zien in het menselijk en geestelijk gebeuren” en “een verwonderd en dankbaar hart voor de gaven die de mensen in zich dragen”.

Dierbare broeders en zusters,

Aan het slot van uw congres over roepingenpastoraal, georganiseerd door het Bureau van de Italiaanse Bisschoppenconferentie, ben ik verheugd u te kunnen ontvangen en te ontmoeten. Ik dank Mgr. Galantino voor zijn beminnelijke woorden en verheug mij over uw inzet voor deze jaarlijkse ontmoeting waarin de vreugde van broederlijkheid en de schoonheid van de verschillende roepingen gedeeld worden.

De horizon en de weg naar de bisschoppensynode van 2018, onder de titel “Jongeren, geloof en onderscheiding in de roeping” liggen voor ons open. Het totale en edelmoedige “ja” van een gegeven leven gelijkt op een waterbron, reeds lang verborgen in de diepte van de aarde, wachtend om op te wellen en zuiver en fris naar buiten te stromen. De jongeren van vandaag hebben nood aan een bron van fris water om hun dorst te lessen en hun zoektocht daarna verder te zetten. “Jongeren verlangen naar een groots leven. De ontmoeting met Christus, het feit zich te laten grijpen en leiden door Zijn liefde, verruimt de horizont van het bestaan en geeft vaste hoop die niet teleurstelt” (Encycliek Lumen fidei, 53).

Tegen die horizont situeert zich ook uw dienst, met de stijl die eigen is aan de verkondiging en de begeleiding van roepingen. Dit engagement vereist geestdrift en zin voor belangloosheid. De geestdrift van de persoonlijke betrokkenheid, die zorg weet te dragen voor levens die u toevertrouwd worden als een schrijn met een kostbare schat om te bewaren. En de belangloosheid van een dienst en een ambt in de Kerk dat veel respect vereist voor degenen wiens begeleider u op deze weg de bent. Het is een engagement om hun geluk te zoeken en dat gaat heel wat verder dan uw voorkeuren en verwachtingen. Ik eigen mij de woorden van paus Benedictus XVI toe: “Wees zaaiers van vertrouwen en hoop. Het gevoel van ontreddering dat de jeugd van vandaag dikwijls kent, is diep. Menselijke woorden zijn dikwijls zonder toekomst en perspectief, zonder zin en wijsheid. (…) En toch kan dit uur het uur van God zijn” (Toespraak tot de deelnemers aan het Europees Congres voor Roepingenpastoraal, 4 juli 2009).

Om geloofwaardig te zijn en voeling te krijgen met jongeren, moet voorkeur gegeven worden aan de weg van het luisteren, moet men “tijd kunnen verliezen” voor hun vragen en verlangens. Uw getuigenis zal des te overtuigender zijn, als u met vreugde en in waarheid weet te vertellen over de schoonheid, de verwondering en het wonder van de verliefdheid van mannen en vrouwen op God, die hun levenskeuze dankbaar beleven om anderen te helpen om een ongeziene en oorspronkelijke afdruk na te laten in de geschiedenis. Dat vereist dat men niet gedesoriënteerd wordt door uitwendige prikkels, maar vertrouwen stelt in de barmhartigheid en tederheid van de Heer door trouw te blijven aan onze keuzes en de frisheid van de “eerste liefde” aan te wakkeren (cf Hand. 2,5).

In het roepingenaanbod is niet de efficiëntie van wat wij doen, prioritair maar wel de aandacht voor waakzaamheid en onderscheiding. Een blik die het positieve kan zien in het menselijk en geestelijk gebeuren dat wij meemaken; een verwonderd en dankbaar hart voor de gaven die de mensen in zich dragen, eerder het potentieel belichten dan de beperkingen, het heden en de toekomst in continuïteit zien met het verleden.

Er is vandaag een roepingenpastoraal nodig met wijde horizonten en met de adem van de gemeenschap, in staat om de realiteit moedig te zien zoals zij is met haar inspanningen en weerstanden en met erkenning van de blijken van edelmoedigheid en schoonmenselijkheid.

In de schoot van de christengemeenschappen is een nieuwe “cultuur van de roeping” dringend nodig. “Tot deze cultuur van de roeping behoort ook de capaciteit om te dromen en grote verlangens te koesteren, verwondering om de schoonheid te waarderen en te kiezen om haar intrinsieke waarde omdat zij het leven mooi en echt maakt” (Pauselijk Werk voor de Roepingen, Nieuwe roepingen voor een nieuw Europa, 8 december 1997).

Dierbare broeders en zusters, wordt het niet moe voor uzelf te herhalen: “ik ben een zending” en niet alleen: “ik heb een zending”. “Ik moet erkennen dat ik als het ware gebrandmerkt ben door mijn zending om te verhelderen, te zegenen, nieuw leven in te blazen, verlichting te brengen, te genezen en te bevrijden” (Apostolische Exhortatie Evangelii gaudium, 273). Een permanente zending zijn vereist moed, durf, verbeelding en het verlangen om door te gaan. “Sta op, ga en vrees niet” is namelijk het thema van uw congres. Dit helpt om ons te herinneren aan de vele roepingverhalen, waarin de Heer de geroepene uitnodigt uit zichzelf te treden en een gave voor de anderen te zijn; Hij vertrouwt hun een zending toe en verzekert hen: “Wees niet bevreesd, want Ik ben met u” (Jes. 41,10). Deze zegen wordt een constante en geestdriftige bemoediging om verder te kijken dan de angsten die men in zich draagt en die ieder verlangen naar het goede verlammen. Het is mooi te weten dat de Heer onze broosheid op zich neemt en ons weer optilt opdat wij dag na dag het oneindige geduld terugvinden om te herbeginnen.

Voelen wij ons door de Heilige Geest gesteund om moedig nieuwe wegen te onderscheiden in de Evangelische verkondiging van de roepingen, om mannen en vrouwen te zijn die zoals wachters (cf Ps. 130,6) de lichtstralen van een nieuwe morgen weten op te merken, binnen een geloofservaring met nieuwe geestdrift voor de Kerk en het Rijk Gods. Moge de Geest ons aansporen tot geduldige liefde, die niet bang is voor de onvermijdelijke traagheid en weerstanden van het mensenhart.

Ik verzeker u van mijn gebed en vergeet u alstublieft niet voor mij te bidden. Dank u.

(vertaling: Maranatha-gemeenschap)



Videogetuigenissen

Getuigenis van paus Franciscus
Getuigenissen van paus Franciscus
en vele anderen

Rondgang

Neem een kijkje in het Sint-Janscentrum
Neem een kijkje in het Sint-Janscentrum

Relikwie paus
Johannes Paulus II

Relikwie van paus Johannes Paulus II
Het Sint-Janscentrum mag zich
verblijden in een bijzondere band
met paus Johannes Paulus II.

Academische samenwerking

Pauselijke Universiteit Johannes Paulus II
Het Sint-Janscentrum is een academische samenwerking aangegaan met de Pauselijke Universiteit Johannes Paulus II te Krakau.




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook